Geplaatst op: 01 jan, 1978

Na een verhuizing van de Huydercoperweg in Zeist (1973 – 1975) streek de FBO van 1979 tot 1982 neer in de Banstraat nummer 6 te Den Haag. Gevolgd door een verhuizing naar de sporthal-zwembad De Schilp aan de Schaapsweg in Rijswijk (1982 – 1994). De FBO kreeg de uitnodiging bij de KNVB in te trekken, maar directeur Gerard Slager wilde als belangenvereniging de zaken gescheiden houden.

Eind jaren zeventig richtte de FBO in samenwerking met de VVCS (Vereniging Van Contractspelers) en de VVON (De Vereniging van Voetbaloefenmeesters Nederland) de Stichting Arbeidszaken Betaald Voetbal (SABV) op. Een semioverheidsinstelling dat in het leven werd geroepen om eendrachtig de commerciële arbeidsbemiddeling uit te schakelen. De SABV boog zich onder andere over tewerkstellingsvergunningen en ontslagkwesties.

Op 1 november 1978 werd het Budget Bewakings Instituut (BBI) opgericht. Dit onafhankelijke instituut ging bepalen hoe de overheidsgelden zouden worden verdeeld. In diezelfde tijd werd ook de komst van onder andere een CAO afgedwongen.
Op 1 juli 1979 was de allereerste collectieve arbeidsovereenkomst ter wereld in de betaalde sport een feit. Een vervelend gevolg van de CAO was, vanwege de bijkomende vaste kosten voor clubs, dat de jaarbegrotingen van clubs stegen. Maar FBO-voorzitter Eric Vilé wist de oplossing: shirtreclame.

In 1983 hing driekwart van de clubs aan de rand van de afgrond. Vilé: “Veel clubs hadden een gat in de hand. Als er werd verloren of er was een blessuregolf, dan werd er schaamteloos een dure jongen aangetrokken. Of de club in het rood stond, deed niet ter zake. Ze dachten: dit is een aanvaardbaar risico, want met Pietje of Klaasje erbij gaan we winnen, en als we winnen stroomt het geld weer binnen. Maar die logica bestaat in de voetballerij natuurlijk niet”.

Rond 1985 was het supportersgeweld schering en inslag. In stadions was het onveilig (hooligans), ouderwets (stinkende pisbakken) en klantonvriendelijk (veel onoverdekte staantribunes, geen horeca). In het seizoen 1967 – 1968 trokken de competities nog zes miljoen toeschouwers, twintig jaar later twee miljoen, een laagterecord.

Vanaf 1986 gold het licentiesysteem van de KNVB. De licentiecommissie van de KNVB nam de taak over van het BBI nadat deze werd opgeheven en het rijk zich terugtrok. In 1982 al onderzochten FBO, VVCS en VVON hoe de organisatiestructuur van het betaald voetbal in Nederland op termijn moest worden veranderd in een bedrijfsmatige aanpak. Duitsland en Engeland golden als voorbeelden.

Een werkgroep marketing werd opgetuigd onder voorzitterschap van Arie van Eijden. Onder andere Gerard Slager nam deel in de werkgroep. Zo ontstond onder de vleugels van de FBO, de stichting ’t Is weer Fijn Langs De Lijn’. Slager: “Er waren enkele stevige glazen whisky voor nodig, dat wel”.

Langzaam kwam er in de stadions meer horeca, schone heren- en damestoiletten, meer zitcomfort. Clubs namen veiligheidsfunctionarissen in dienst. Er kwam een Voetbal-cadeaubon. En met de introductie van de Voetballijn (06-91122333, het belangrijkste stukje voetbalnieuws voor 50 cent per minuut) stond de stichting ’t Is weer Fijn Langs De Lijn’ aan het begin van de 06-trend. Een gat in de markt.